Firenze!

Pas terug van ons zoveelste verblijf in Toscane, Italië. Ik was er voor het eerst in 1967 met een goeie vriend Paul, per autostop.

We waren 18, en toen kon dit nog.

We verbleven in Firenze aan de Piazzale Michelangelo, waar we vlakbij de Arno een leuk hotelletje boekten. Diezelfde Arno overstroomde in 1966 de hele binnenstad, met catastrofale gevolgen voor bewoners en kunstschatten.

Wie "Il Meglio Gioventu", het 6 uur durende epos over de zestiger jaren in Italië nog niet heeft gezien (uitgegeven door ons aller Lumière), heeft dringend werk aan de winkel.

In 1967 en vele volgende jaren werd deze stad een deel van mezelf. De Duomo, het Baptisterium ('Die Keure' bracht een prachtig kunstboek uit over de 'Paradijspoort' van Ghiberti), San Lorenzo met de ongeëvenaarde graven van de Medici (de tijdloze morgen en avond, en de dag en de nacht van Michelangelo), het unieke franciscaner monument Santa Croce, met het machtige plein ervoor: sluit de ogen en beeld je in dat Lorenzo il Magnifico hier ooit immense feesten organiseerde bij zijn huwelijk.

Waarom niet? Deze stad is mijn tweede thuis en toch bloedt mijn hart. Er is een en ander misgelopen in deze Unesco-werelderfgoedstad.

Wat heeft men toegelaten naast de Ponte Vecchio? Hoe kan zoiets als het immense storende kantoorgebouw in de Via Giuseppe Verdi?

In Brugge proberen we grafitti de dag zelf te verwijderen. In Firenze laat men dit ongemoeid.

In Brugge wegen we elk nieuw project zorgvuldig af: nieuw moet kunnen, als het maar top is, en uiteraard op een lokatie waar het kan.

Kan iemand mij uitleggen waarom juist onze stad onder vuur wordt genomen door de Unesco-delegatie, daar waar men ons 10 jaar geleden beloonde voor ons beleid, met een erkenning als werelderfgoed, niet voor één gebouw of monument, maar voor de hele binnenstad? 

Begrijpe wie het kan!!!